Ik ben weer terug in Nederland, ik woon weer in Zwanenburg, ik ben nu xe9cht geen student meer. Het jaar Londen is voorbij, het jaar ruzie maken met Engelsen is voorbij (ofzo), het is weer tijd voor een hele berg nieuwe dingen. Leuk, maar ook wel weer erg eng. Heb met alles vrede, maar misschien heb ik juist wel heel erg zin in  GEEN vrede! hahaha! Ik heb best zin in baldadigheid en spannende dingen doen en opeens moet ik heel volwassen en serieus naar n baan op zoek en verantwoordelijkheid nemen voor een jaar studeren. Verantwoordelijkheid is natuurlijk ook wel leuk, ook dat kan ik eventjes niet. Een soort drummer zonder stokjes voel ik me! hahaha!

Ik ga eerst zometeen eens serieus wat sollicitaties verspreiden, ik wil weer zo graag! Werken werken werken ;o)

T is wel erg kort, sorry. Mn hoofd sopt van de gedachten en gevoelens en alles is een hutspot -lekker hoor al die herrie in mn hoofd, maar ik had altijd het idee dat ik inmiddels van die herrie een soort symfonie aant maken was. Maar tis gewoon weer herrie… hmmmm…

Dus maar weer terug naar the drawing board en grip nemen waar ik grip op heb en de rest komt vanzelf wel.

xxx

Heerlijk zeg, al die tijd. Mooie momenten om alles in mijn hoofd eens te herzien en vandaag ist een heerlijke zonnige dag (wel frisjes) dus na een stukje hardlopen ben ik in een top humeur. Een paar dagen geleden was het volgens een Engelse analist (of psycholoog ofzo) de zwartste dag van het jaar. De derde maandag van januari is kennelijk dxe9 dag om alles negatief in te zien. Alles lijkt tegen te vallen, de feestdagen zijn voorbij en de nieuwjaarsvoornemens zijn niet uitgekomen etc etc etc. Toen voelde ik me echter top, een positieve gedachte dat dat mijn zwartste dag zou zijn geweest! Staat er dus nog heel wat op het programma voor het komende jaar! hoera!

Vandaag heb ik de hele ochtend in mijn pyjama in mijn kamer geploeterd, papieren uitzoeken van filmprojecten het afgelopen jaar, mijn boeken afgestofd en bekeken welke ik nog moet lezen. Op t moment met een onvoorstelbare rotgang me door een boek aant lezen (thanks Bart, hij bevalt erg!), dus ik wil de volgende vast klaar leggen.

Morgen moet ik weer terug naar de bieb om de poster voor onze premiere aan te passen (don’t ask – more college politics… nog steeds!) en hoop ik eindelijk wat dvd kopixebn van de film te kunnen branden voor festivals en de cast en crew. Ohohoooh voor een toos werkeloos heb ik nog een hoop dingen op de agenda op zo’n vrijdag in januari! Maar vergeleken met vorig jaar bevalt het allemaal wel, het is genoeg om me niet te vervelen en veel te weinig om over te stressen -lekker dus.

Alrightee, ik moet nog een berg afwas doen voordat ik mn avondeten kan koken, dus daar ga ik maar eens aan beginnen.

Smakelijk eten!

x hels

ps. de liedjes van deze heldere dag (titel) was mn ipod met mn nieuwe oordopjes (ze zijn goeooeed! haha!), vooral een nummer van Blof: Omhels Me Dan – wat n heeeeerlijk nummer! )

Ik bevind me in een staat van onzekerheid.. en daar hou ik niet zo van. Probeer er mijn vak van te maken overal controle over te hebben en hier ben ik, alleen, in een kamertje in Londen onzeker over waar ik volgende maand mee bezig zal zijn -ik ben hier zxf3 slecht in.

Bij gebrek aan toekomst op dit moment kan ik alleen terugkijken op wat ik al gedaan heb en dat is dit jaar in Londen. Ik ben trots op mezelf voor het succesvol voltooien van dit jaar, zonder iemand echt serieus uitgescholden te hebben (in ieder geval niet to their face..) of projecten faliekant fout te zien gaan. Alles is gelukt, ik leef nog, de rest van de crew leeft nog, ik heb de vrijheid met een gerust hart naar mijn toekomst te kijken -maar ik weet helemaal niet welke toekomst. Ik heb heel veel ideexebn waar ik aan wil werken maar nu eindelijk verlost van essays en portfolio’s weten mijn hersenen helemaal niet waar op te concentreren. Alles lijkt een beetje wazig op het moment. Ik heb dit gevoel al een paar dagen maar ben altijd bang het op papier te zetten, dit maakt het allemaal zo definitief. Ik durf te zeggen dat ik na deze blog me alweer n stuk lichter voel en waarschijnlijk morgen met een vernieuwd enthousiasme op de toekomst zal storten. Toch, dit alles zo uittypen maakt het zo xe9cht en ik wil niet dat jullie als lezer hier meteen denken dat ik dagenlang zielig in een hoekje zit in mijn kamer te overpeinzen welke richting mijn leven toch zal nemen. Want zoals zoveel (zie ook een film!) is dit een moment opname en is alles wat ik NU schrijf in een moment alweer geschiedenis.

Iemand die me soms beter begrijpt dan ikzelf adviseerde me wat liedjes te luisteren en er nog een nachtje over te slapen. Die liedjes heb ik inmiddels gehad. Interessante richting voor mijn gedachten, een random afspeellijst op mijn iPod waar ik al een tijdje al niet naar geluisterd had. Zo eentje voor onderweg waar xe9cht random liedjes in staan. Dus hoor ik Ilse de Lange zingen dat "I might not have all the answers, I wouldn’t have it any other way". hmm.. das niet echt mijn karakter ben ik bang. Een stuk rustiger gevoel heb ik wel over the bigger picture. Na flink wat momenten van overpeinzingen vorig jaar (nog steeds niet alleen in een hoekje van mn kamer hoor -haha) heb ik vrede met mijn beslissingen en ervaringen tot nu toe en best vertrouwen in de toekomst. Ik ben blij met be beslissing terug naar Nederland te gaan voor al mijn redenen en ook gelukkig dat ik naar Londen ben gekomen om deze beslissing te kunnen nemen. Nooit geweten dat het me vier jaar Engeland zou kosten om te weten dat dit niet mijn land is. Niet voor straks, maar zelfs niet voor nu.

Terug naar mn iPod. Van Morrison vertelt me dat ik best van de ‘dark end of the street’ naar de ‘bright side of the road’ kan komen -gaat vanzelf. In the twinkling of the eye. Als je t maar ziet. Nou voel ik me niet zo aan de dark end of the street, dus dat helpt. Ik voel me zelfs niet lost, gewoon ook nog niet helemaal gevonden zonder baan. Volgende nummer vind ik een topper van de Rolling Stones; Sympathy for the Devil -als je maar weet dat iedereen devil and god is. Zo ook mijn voornemen voor de bovengenoemde baan en aansluitende carriere -genuine zijn. Niet iets dat misschien gebruikelijk is in deze business, maar zeker iets dat voor mij belangrijk is -mezelf te kennen en te weten wat ik uit een project of evenement wil halen en mezelf niet teveel willen aanpassen aan de wereld om me heen.

Misschien dat dit vreemde gevoel ook het gevoel van afscheid is. Ik heb na keeping my head down geconcentreerd op mijn eigen werk ook weer kunnen opkijken naar de mensen om me heen en de mensen gezien die ik zal missen. Ik geloof dat ik deze mensen zelfs als ik in Londen zal blijven ook minder zal hebben gezien met werk en andere ervaringen voor de deur. Het is een soort afscheid van een ‘era’ ofzoiets. Deze laatste weken nog even genieten van de mensen en de leuke ervaringen herleven voordat ik terugkom in toch een wereld waar niemand dit jaar zal begrijpen en ik het ook moelijk aan zal kunnen uitleggen. Vreemde situatie.

Nog even terug over het punt dat het opschrijven van deze ideexebn het zo definitief maakt; ik probeer al jaren stevig in mijn schoenen te staan. Ik ben zelfstandig, ik wil alles zelf regelen en misschien soms teveel zelf beslissingen nemen (zonder eerst naar anderen te luisteren… heel soms). Als ik een blog schrijf ben ik meestal op een punt van overweging en zo lijkt het of ik constant in een staat van onzekerheid verkeer. Terugkijkend over de afgelopen maanden kan ik wel zeggen dat ik meer zeker was van mezelf dan nxedet. Dat dit wel even duidelijk is ;o) Al deze vrije gedachten die mogelijk zijn maken me een beetje onzeker soms. "Freedom’s just another word for nothing left to loose" (Janis Joplin). Ben gewoon veel te vrij in mijn gedachten soms, terwijl ik heus nog een hoop dingen to loose heb -valt een beetje stil wanneer ik me realiseer wat deze dingen allemaal zijn.

Zit inmiddels op een nummer van Beyoncxe9. To the left, to the left…

Nog over de onzekerheid die me gegeven wordt door deze vrijheid, soms probeer ik aan alles opeens vastigheid te vestigen. Had ik maar een eigen huis om naar terug te gaan, had ik maar een baan, had ik maar een vriendje, had ik maar een auto, had ik maar een DOEL om naar terug te gaan. Vergeet ik helemaal dat ik een doel heb! Ik wil heel graag terug om xe9cht aan mijn projecten te werken en een baan te vinden. Misschien lukt het al voordat ik terug kom een sollicitatie op te zetten en kan ik snel aan de slag, maar lukt dit niet dan is er ook geen mega issue, ga ik wat tijdelijk werk doen terwijl ik verder zoek. Het is geen drama als ik deze tijd volgende maand niet xe1lles in mijn leven voor de volle 100% geregeld heb, zou ik opeens een voorspelbaar leven gaan leiden! ha! Wanneer heb ik dat voor de laatste keer gedaan? Nooit! Why start now?

Als laatste random nummer om mijn geluk te bewijzen begint net ‘Bij Haar Zijn’ van Acda en de Munnik, een van mn favorieten, heel simpel nummer, over een film van het leven ;o) Simpel. Gelukkig. Heerlijk.

Ok, I’m starting to babble. Tijd voor een paar bladzijden van mijn boek (nog steeds Joris Luyendijk) en een nacht goed slapen. Morgen sta ik immers met nieuw enthousiasme op voor CV schrijven en sollicitatie toespitsen op ontzettend leuke bedrijven waar ze me ALLEMAAL aannemen volgende maand ;o)

Truste

xxx hels

Het is zondag, zit in mijn kamer met mijn lap-top op mijn lap en ik probeer heel hard me werkeloos te voelen. Het zit er niet in ben ik bang. Ik mag officieel niet meer zeggen dat ik student ben, ik kan de studenten bieb niet meer in en ik heb al het papierwerk nu ingeleverd dus dat is officieel afgelopen. Iets waar ik zxf3 blij mee ben, maar me toch ook gevoelloos over voel. Als student weet je tenminste wel waar je aan toe bent (die stomme deadline was een deel van elke dag de afgelopen weken/maanden) en nu zit ik hier maar me niet opgelucht te voelen. Volgende week wil ik de eerste ronde sollicitaties op de post doen, eens zien hoe ver ik daar mee kom. Ik denk dat het pas anders voelt als ik aan het werk ben en iets op kan bouwen.

Toch, het vooruitzicht dat ik nu lekker dingen kan doen die ik wxedl doen in plaats van mxf3et doen is erg prettig. Het voelt lichter als ik sochtends opsta en ik ben een stuk rustiger als ik savonds in bed lig. Nu is er alleen ook nog die tijd ertussen! Gisteren en vrijdag heb ik eigenlijk alleen maar geslapen. Wel gisteren (zaterdag) een stuk gaan hardlopen – PIJNLIJK hoe weinig conditie ik heb! iets om aan te bouwen de komende maanden. Vandaag ietwat zere beentjes, maar ik kan nog lopen dus t valt mee ;o)

Vandaag filmde een vriend van me, Mike, een korte film waar ik hem mee zou helpen in de productie. Heel erg jammer genoeg lukte dat niet met mijn uni werk, dus ik kwam alleen helpen on set. Hij belde me gisteren dat ze nog geen persoon hadden om als extra te werken. Dus ik werd omgedoopt tot actrice en ik mocht als shoarma verkoper aan de gang! ha! Ik ben erg benieuwd naar de film, want buiten mijn verschrikkelijke vertoning lijkt het me een geslaagde shoot! Het ging over de 3 beren van Goldilocks. Vader beer koopt koffie bij de shoarma tent, maar omdat de koffie zxf3 heet is rent hij naar buiten en vliegt hij in brand. Stel je dus een man in een berenpak voor je die in de brand vliegt! We hadden een professioneel stunt team en 2 politie agenten (uiteraard in neon gele jassen..) en alles was super geregeld. Well done Mike! Om budget te redden filmden we op HD, dus konden alles even terug kijken na de shoot en zover ik kon zien is de scene met de brandende beer echt supergaaf geworden! jeej!

Tijd om te slapen nu

Weltruste

xx hels

GELUKKIG NIEUWJAAR ten eerste, ik sta er echt even versteld van dat we opeens alweer in 2008 belandt zijn. Wat vliegt de tijd. Maar gelukkig, want dit jaar is het jaar van veranderingen waar ik heel erg veel vin in heb!

Ik ging net eindelijk eens zitten om mijn production report te beginnen. Ben al dagen door papieren aan het spitten en mijn gedachten aan het ordenen om te weten wat ik wil schrijven. Wilde voordat ik naar bed ga vanavond 1000 van de 4000 woorden op papier hebben, maar t gaat het toch niet worden. Ik schrijf en ik voel mijn happy-ik van binnen heel langzaam doodgaan. Ik dacht dat Marx erg was, maar dit is nog veel erger! Alles dat ik schrijf klinkt bitter en herinnert me aan alles shit (en niet de leuke dingen!) van pre-productie. Hoe meer ik er namelijk over nadenk en opschrijf hoe meer ik me realiseer hoe alleen Rumbi en ik eigenlijk waren deze zomer. We hebben echt letterlijk alles met zijn 2en gedaan! Echt debiel! Terwijl ik schrijf wat we gedaan hebben en hoe we moesten werken om maar een grammetje aan behulpzaamheid van die klojo’s te krijgen, voel ik al die woede weer bovenkomen over de hele situatie en de mailtjes van college over hoe ze ons laten betalen voor het gebruik van een lokatie en ons verschillende andere locaties door de neus boren…aaahhh!! Dit is zo frustrerend!

Ik realiseerde me in Nederland met kerst hoe lang ik al niet xe9cht keihard had gelachen. Zo’n lach dat je wangen zeer doen en je je buik moet vasthouden (Santa! of zoiets..). Ook hoe makkelijk het is om thuis te zijn terwijl ik hier constant de notie voel mezelf opnieuw te moeten establishen als IK. Terwijl IK gewoon IK is denk je… Ik weet het ook niet, maar hoewel dit jaar misschien een goede les was, wil ik nu zo graag dat deze les voorbij is. Ik heb het gevoel heel diep te moeten graven om deze ervaringen voor het productie report weer naar boven te halen. Ergens graven waar ik eigenlijk al over heen wil kunnen lopen met wat gras erover heen! AAH! Zo frustrerend!

Ik ga nog even wat muziek luisteren en misschien een filmpje voordat ik ga slapen, mijn hoofd moet echt leeg van al dit!

Miss you all -bijna februari! JEEJ! Vond het zxf3 gezellig op mn verjaardag, wilde voor jullie allemaal nog meer tijd hebben! (vandaar de gesprekken in de gang! haha!) Maar we gaan xe9cht bijpraten in februari, ik heb nu wel 1000 ideexebn, maar wil ook graag jullie mening er over horen!

xxxxxxxxxx

hels

hola!

gisteren en vandaag de laatste aankopen gedaan voor de epic reis naar huis vrijdag. gisteren vol goede moed begonnen, wilde alles in 1 dag klaren want had al wat ideeen. maar t was druk en warm en toen weer koud (heeeel koud buiten, heeeel warm binnen…) and i just wasn’t inspired. dus na uren wel leuk rond gekeken te hebben had ik nog niks wat ik wilde hebben, had alleen een bagel gehaald voor mn lunch. lekkere bagel, maar t schiet niet erg op.

winkels zijn hier wel tot HEEL laat open. bijna alles tot 10uur, wat lekker doorshopt voor de nightowl Helen. dus om 10 voor 10 kwam ik de winkel uit met n zware tas met leuke dingen voor onder de boom xe9n belangrijkste aankoop van de dag: een hoed. was eigenlijk t eerste dat ik kocht want ik had t koud en ik vond t een leuke hoed, maar toen kwam ik meteen in de stemming van dingen vinden en kon ik mooi verdergaan. voor de liefhebbers maar even een fotootje van de hoed (ik begrijp hoe belangrijk dit ook voor jullie moet zijn namelijk…)

maar goed, een hoed voor mezelf en wat zware dingen voor thuis was niet alles dus vanmiddag weer even naar Oxford Street geweest voor wat kleine dingen en nu ben ik ook klaar. Vanavond samen met Gareth gegeten, was erg gezellig en had m alweer n tijdje niet gezien. Oh wat ben ik toch goed in mezelf de tijd geven om ook leuke dingen te doen, mn essay schrijven en verder papierwerk doorspitten gaat ook goed, dus de positieve uurtjes komen er zelfs in de ontzettend saaie uurtjes weer helemaal uit. mooi is dat, ben je bijna klaar met je studie, heb je eindelijk de balans kunnen vinden! haha! volgend jaar weer gewoon 40uur werken, niks meer plannen – gewoon doen! hahaha! maar dan hoef ik ook niet in de ‘mood’ te zijn om 1000 woorden uit m’n mouw te schudden over Marx en media -een hele opluchting!

Ok, tijd voor bed want morgen nog best veel dingen te doen (laundry! for one..) voordat ik vrijdag naar huis kom! woe! heb er heeeeel erg zin in! jeej!

kusjes xxxxxxxxxxxxxx

Terwijl mijn hersenen langzaamaan uit mijn oren druppelen ben ik bezig met mijn essay over de ideeen van Marx en zijn kijk op bezittingen en wat zij betekenen in het leven. Tuurlijk had die man best interessante ideeen, maar geef mij maar de samenvatting want de lange versie is echt veeeeel te ver gezocht. Ze zeggen dat de grens tussen genius en insanity maar heel dun is, nou Mr Karl koordanst op deze grens. Ik zie mezelf toch als n vrij weldenkenk, hoger opgeleid mens dezer dagen -maar verschillende keren heb ik al een complete paragraaf zin voor zin opnieuw moeten lezen, gewoon omdat ik er echt niks van begrijp. Het zijn woorden, ze staan in een volgorde, maar wat ze betekenen vraag t me niet. Maar ik heb me inmiddels door de helft van "Kapital" heen kunnen worstelen en ik heb dan ook nu de magische grens van 2000 woorden bereikt. Best knap van mezelf (ik heb niemand om tegen me te zeggen dat t goed is, dus zeg ik t wel tegen mezelf -ik ben tenslotte de moeilijkste niet) aangezien ik vanmorgen begon met 800 woorden. Zat al n week op 800 woorden, nadat ik van 1400 terug-ge-edit had naar 800, want de laatste 600 gingen werkelijk nergens over.  Maar ik heb mn 2000 woorden nu verschillende keren doorgelezen en er zit een zekere logica in (al bespreek ik Marx’ theorien, dus misschien is dat juist helemaal fout!) dus er is een begin! hoera! (voor de geintresseerden, het moeten uiteindelijk 3,5 tot 4 duizend woorden worden)

Was van t weekend om eens weer gezellig en sociaal te zijn naar de film. EINDELIJK heb ik de The Assasination of Jesse James gezien, een film waar ik echt al n hele tijd naar uit heb gekeken. Voor de filmliefhebbers onder jullie: ga m ZEKER zien. Voor de ongeduldige mensen onder jullie: doe t niet! 3uur is veel te lang voor een heel traag verhaal als je de cinematografie niet kan waarderen. Voor mezelf: het was lang geleden dat ik weer zo’n echt mooie film heb gezien. Niet eentje om gezellig op de bank thuis te gaan kijken, maar een absoluut meesterwerk qua stijl en een echte western.

Het uitje was samen met de regisseur van de andere groep op mn studie, Marcus, en zijn vrouw Laura. Erg gezellige mensen, eerst de film, daarna wat eten en toen nog wat gedronken. Een gezellige avond en wederom een moment om mijn voornemen te volbrengen. Ik wil het allemaal leuk houden hier, ik heb echt leuke mensen ontmoet en die vergeet je eigenlijk een beetje als je heel egoistisch met je eigen issues bezig bent. Maar goed onwards and upwards en we maken er nog wat leuks van die laatste maandjes! Wauw, ik realiseer me net pas: over 2 maanden ben ik thuis! that’s it! done! OE en vandaag precies een maand tot mijn uiterste inleverdatum voor mijn essays en portfolio! iep!

Donderdag hebben we een halfomslachtig officieel afsluiten van het jaar. We gaan alle projecten van het hele jaar achter elkaar bekijken samen met onze tutors. joepie. Ik ben normaal niet zo’n party-pooper maar ik heb er eigenlijk helemaal niet zo’n behoefte aan om alle films weer te zien om alles weer door te kauwen met iemand wiens mening ik niet bepaald waardeer (mn studie leider Gerry dus). Bovendien ken ik inmiddels onze films van voor naar achter en nog es zo’n 1000 keer, dus het wordt een lange dag. En nog n dag van geforceerd aardig doen en vriendjes zijn, BLEH! Ik zal vanaf vandaag het positieve er weer van in gaan zien: ik kan me bijvoorbeeld bedenken dat ik nooit meer met deze mensen hoef samen te werken! hoera! (kan ik me ook heel goed bedenken zonder ze voor mn neus te hebben alleen… hmmm) en ik kan me bedenken dat hoe erg ik mn tutor ook vind, hij hier volgend jaar nog precies hetzelfde aant doen is terwijl ik toch hopelijk n leuke baan en weer n leven heb. Oh well, we overleven t wel, misschien wordt t zelfs gezellig! nee toch..?

En dan 2008 – dat wordt een jaar met een hoop nieuwe dingen, maar met een bekende basis (ikzelf…!) en ik heb echt heel erg zin in. Hoewel nieuwe dingen ook altijd wel eng zijn, heb ik er ongekend veel zin in. Voor de mensen die nog niks idioots hebben gedaan in hun leven, (in een ander land gaan wonen ist voor mij) je hebt geen idee hoe n goed dat je doet! Ik ben er misschien wat arrogant door geworden (voor mij is lijn waarop ik balanceer tussen arrogantie en zelfverzekerdheid – eat that Karl Marx) maar ik denk dat het juist voor die nieuwe projecten wel van pas kan komen om het om mij te laten draaien en daardoor een mooi resultaat te kunnen bereiken; laten we t hopen! Denk dat ik in t normale leven juist wat rustiger en makkelijker ben geworden, bikkelharde Helen heeft nu plaats in m’n werk! haha!

Ok, tijd om te gaan slapen. Kopje thee en nog wat lezen – GEEN Marx, iets leuks )

Tot snel lieve mensen! xx

hels

hallo!
Eerst maanden niks, en nu alweer n blog van yours truly.
Ik zit in de bieb wederom achter mn mooie Mac te werken en probeer me al 3 uur door een tekst van Marx heen te worstelen. Heel naar om werkelijk elke zin verschillende keren te moeten lezen om maar te begrijpen wat die fool ooit bedoeld heeft. Tijdsverspilling in mijn ogen, maar ok – ik heb er 800 woorden voor mn essay en dus 3 uur lezen opzitten. Zowaar vrij confident dat ik wel weet welke richting ik op ga met mn essay, want ik probeer het van politiek Marx gezwans naar creatief films maken te brengen – tis een kunst maar t moet en zal me lukken!

Even wat anders
Ik vind t altijd zo grappig hoe sommige dingen waarover je zo int leven over nadenkt op de 1 of andere manier kan samenkomen. Dat merk ik helemaal tegenwoordig als ik met Nederland praat, dan een dag later in een gesprek met een compleet andere persoon op hetzelfde onderwerp terechtkom. Zo sprak ik gister met Bart over de Nederlandse cultuur en de bijbehorende vraag van trots en verandering die ik daarmee link (goeie blog! lezen! ) bartez.web-log.nl!). Ome Geert vooral was een issue waar ik in mijn hoofd nog eens goed over ben gaan nadenken en vandaag begint Rumbi compleet buiten haar gewoonte, iets over politiek te vertellen en hoe het toch kan dat er in veel Europese landen steeds meer extreme rechtse bewegingen komen. Ik denk dat die bewegingen er altijd geweest zijn, maar het verontrustende voor mij is inderdaad hoe t opeens allemaal zo acceptabel is geworden. Dat verbaast me toch wel.
Ook ben ik in t boek van Charles Groenhuijzen bezig over de presidentsverkiezingen volgend jaar in de VS. Ze zijn nu al volop aan de gang met de campagnes, de verkiezingen zijn volgend jaar november pas. Echt heel interessant om te lezen hoe t er aan toe gaat en hoe rechts links is aan de andere kant van de oceaan. ook n leuk stuk over hoe ze politieke boodschappen in n kerkjasje steken – kan ik me gelukkig weinig van voorstellen… al is de Christenunie met de CDA goed op weg met hun predikantenspel.

Ik realiseer me nu pas dat ik deze blog lekker zonder conclusie of mening wil afsluiten. Ik weet even niet wat ik er allemaal van vind…. the jury’s still out on life

En nu ga ik naar de sportschool (echt!) om me wat op te vrolijken, tis namelijk kwart over 4 en tis bijna donker… this is so depressing…

xxx
hels

Hallo trouwe lezers (of niet soms?)

Ik las eergister de blog van Bart (bartez.web-log.nl!!) en realiseerde me weer hoe erg ik t mis zo af en toe wat te schrijven. Bovendien hebben we besloten volgend jaar wereldberoemd te worden in Amsterdam (dat kan ja) met het schrijven en maken van coole projecten dus ik zal eens beginnen met eerst maar eens het verleden op papier te zetten voordat ik met de toekomst kan beginnen.

Zit nu in de bieb van mijn universiteit, een plek waar ik over een maand niet meer mag komen, omdat mn pasje (ik ben immers slechts een nummer) niet meer het tourniquetje zal laten draaien. Ik kan me er niet heel druk om maken, al ga ik deze prachtige Mac wel missen. Begrijp me niet verkeerd, ik hou van mn gratis laptoppie, maar er zijn uiteraard redenen waarom ie gratis was en ik voor het gebruik van deze comp veel geld heb moeten neertellen. Nog een gedachte, als ik deze master niet was komen doen had ik van het bespaarde geld allang deze comp kunnen kopen… helemaal voor mezelf…. zucht… wat n grijze gedachte.

Brengt me meteen naar mijn voornemen in leven. Blijkt dat het toevallig december is en om de een of andere nostalgische reden komen mensen graag voor het nieuwe jaar met goede voornemens. Ik houd daar niet zo van, teken van zwakte tegenover de rest van het jaar, nietwaar? Maar dit jaar valt de begin van het nieuwe jaar ook ongeveer gelijk met het afsluiten van mijn studie jaar en het einde van mijn jaar in Londen. Voelt allemaal heel vreemd op het moment, want ik ben heel erg blij weg te gaan uit deze stad, maar voel toch ook wat afscheid kriebels. Heb toch ook erg leuke dingen hier gedaan en heb zeker geen spijt dit jaar mee te hebben gemaakt. Vooral mensen die ik hier ontmoet heb. Voor het eerst ooit echt mensen ontmoet met wie ik nooit zal willen werken en zelfs geen behoefte meer voor voel ‘aardig en gezellig’ mee te zijn. We liggen elkaar niet, klaar. Ik denk dat ik altijd wel vrij direct ben geweest, maar heb het gevoel dat het ook iets met volwassen worden heeft te maken. Nee, ik zeg het misschien verkeerd: het heeft te maken met volwassen worden voor MIJ- ik voel geen behoefte vrienden te zijn met mensen die me niet interesseren, een liberating gevoel want geeft je automatisch meer tijd met de mensen die wel belangrijk voor me zijn. Ik realiseer me heel goed dat er altijd mensen zullen zijn die me niet liggen en dat ik ook best met die mensen zal moeten samenwerken, maar puur omdat ik weet dat er andere voor mij belangrijkere mensen achter me staan (want zo voelt t) kan ik t al veel makkelijker aan. Grappig is dat als je klein bent je al die interne politiek veel minder hebt (Brigitte Kaandorp praat er ook over in 1 van dr shows). Als je andere kinderen op de basisschool niet aardig vindt, speel je gewoon niet met ze. Zelfs als er een meisje of jongetje naar je toe komt of je met hem of haar wilt spelen, kijkt niemand op of om als je zegt “nee want ik vind jou stom”. Lijkt me zo leuk om dat te doen hier. Maar goed, je leert manieren en (vooral hier) leer je je mond te houden om beleefd te zijn.

Over het algemeen zijn Nederlanders wat directer in communiceren, het verbaast me bijvoorbeeld niks dat de roddelpers hier zo’n mega business is. Alles vervalt in achterpraat en hoewel ik zelf niet weg ben van n juicy roddel, denk ik dat ik de wereld in een breder perspectief kan bekijken en een roddel kan zien als precies dat: kletspraat. Maar goed, zelfs in direct contact wordt het hier van je verwacht een bepaald (ze noemen het) respect te tonen door middel van niks directs te vragen. Een typisch telefoongesprek met (ik noem wat) een electiciteitsbedrijf dat je net compleet genaaid heeft in een rekening
“Hello Ms, I’m very sorry but I’ve just received my electricity bill and it doesn’t seem to be correct. Really sorry to bother you”
“That’s ok, could you please give me the bill number, your address, your date of birth, date you last cried, blood type, hair and eye colour, and your mother’s maiden name please? Just to check your details…” (zijn hier erg bang voor identiteits fraude en dus vragen ze je altijd een miljoen vragen waarvoor ik vaak de antwoorden zelf niet eens kan herinneren)
Altijd vragen stellen alsof je letterlijk op je blote knietjes zit te smeken, dan komt vaak alles goed. Maar ik vind het moeilijk (en het kost me dan ook erg veel moeite) zo met mensen te communiceren, helemaal als ik weet dat ik om iets compleet redelijks vraag. Vervelend is uiteraard dat ik als een Goossens evengoed altijd gelijk heb, jammer dat de rest van de wereld dat nog steeds niet begrepen heeft…

Ok, terug naar het goede voornemen – terug naar mn ware ik. Ja, klinkt inderdaad wat zweverig maar das precies waar ik vanaf moet. Volgens Jasper kan je als mens van de 21e eeuw helemaal niet omgaan met de wereld om je heen. Dat is normaal, kijk maar naar de evolutie van de mens. De wereld is zo complex dat zelfs een weldenkend (beschouw ik mezelf toch wel) mens niet kan omgaan met alles om je heen. Dus moet je dat ook helemaal niet proberen. Je moet genieten van de mooie dingen en hope for the best for the rest. Het afgelopen jaar is me ongekend zwaar gevallen. Vooral na de laatste shoot had ik een soort mental breakdown waardoor ik fysiek ziek was. Eerst dus maar 2 weken als n garnaaltje in bed gelegen (krom, heel stil, af en toe een shiver) en daarna jankend naar de aftakeling van mijn opgebouwde goede huid gekeken. Inmiddels is mijn gezicht (for now! touch wood!) niet meer 1 grote rode schilfer en kan ik weer zonder pijn lachen. Grappige is van deze situatie (en de frustratie die er nog steeds heel fel is) is dat ik iedereen anders hiervoor de schuld geef. Ik haat de studie voor het me laten doen van stommige opdrachten waardoor ik nog niet naar huis kan, ik haat de mensen van mijn groep omdat ik geen geduld meer heb voor het omgaan met hun egos, ik haat deze situatie waardoor ik me ongelukkig en ongezond voel. Ik moet me echt concentreren om genoeg te slapen, op tijd te eten, gezond te eten, wekelijks een plan op te zetten om niet teveel in 1 dag te willen doen. Ik stress nu over hele stomme dingen omdat ik in de pre-productie en tijdens de shoot alles maar opnam zonder het te verwerken. Maar a la, ik heb een manier gevonden en for now gaat dat goed. Ik doe geen dingen meer als ik er geen tijd voor heb of geen zin in heb omdat ik al veel andere dingen aan het doen ben. Ik schrijf nu bijvoorbeeld mijn (nachtmerrie!) essay over Karl Marx, zodat ik de eerste volledige versie vrijdag af heb. Dan is het tenminste klaar en hoef ik er niet meer aan te denken. Tot vrijdag schrijf ik dus ook niet aan mijn productie essay, dat ‘mag’ daarna. Heel triest allemaal, maar goed de formule werkt en ik heb tenminste het gevoel dat ik weer grip heb op mijn leven – heel belangrijk voor een control freak like myself..

Voor degene tegen wie ik wanneer ik in Nederland was vooral heb zitten zeuren (iedereen dus) heb vertrouwen dat de meer positieve, gelukkigere Helen er nog is, ze is alleen wat gestresst ;o)
I blame the world for making me annoyed, maar dat zegt nog niet dat ik het niet zelf in de hand heb weer gelukkiger te worden ook, niet?

Alright, verbal vomit there – moest t even kwijt. en zal nu ook tijd maken in mn schema (haha!) voor het schrijven van een blog in de komende weken. Ben vanaf 22dec tot 30dec weer thuis! woe! Verjaardag op de 28e! feestje! Anders ga ik op de 29e denk ik ook stappen voor de liefhebbers )

Missing you all (echt!)

xxxx
hels

Hello all,

Ja ik ben heel belangrijk en heb het heel erg druk met mijn leven hier en dus weer eens WEKEN geen blog. Maar ik ben jullie echt niet vergeten hoor! Vind het zelf namelijk ook altijd leuk om n blog te schrijven dus feit dat ik al zo n tijd niet heb geschreven is gewoon omdat ik SERIEUS geen tijd heb kunnen nemen om even te gaan zitten en wat te typen.

We zijn net klaar met de shoot van Insecurity Guard. Meteen na de shoot was ik n week ziek en nu loop ik al dagen n beetje achter de feiten aan te rennen. Maar ik begin weer ‘bij’ te raken, net op tijd want volgende week ga ik eerst n paar dagen naar Edinburgh voor een festival waar onze vorige film Asylum draait, daarna kom ik weer voor n paar dagen naar huis! JEEJ! heb er heel heel heel erg zin in, dus als je tijd hebt om wat leuks te doen: mail en dan gaan we wat leuks doen! (makkelijk criteria toch? als t maar leuk is – ben ik van de partij!)

Zie hier voor de uitnodiging voor onze screening in Edinburgh. Ik weet dat de meeste van jullie in kaasland zitten, maar ik vind t belangrijk dat jullie wel weten dat jullie vanuit mn hart zijn uitgenodigd )

ok lieve mensen
tot snel!
xxxxx
hels